เรื่องย่อและรีวิว RBD-152 ซับไทย
อ่าน 3 นาทีมีใครบ้างที่ขึ้นเวทีไปแล้วยังก้าวลงมาไม่ได้ เพราะคนที่จับเชือกอยู่ข้างบนไม่ยอมปล่อยมือ? RBD-152 จาก Attackers คือคำตอบที่ไม่ต้องเดาไกล หนังยาว 200 นาที พาไปดูกลุ่มยาบุตะที่กำลังขยายอำนาจไปทั่ว ทั้งคลินิกและบริษัทในเครือ และคนที่ต้องขึ้นเวทีแสดงความอับอายรอบนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้หญิงสามคนที่ต่างมีเหตุให้ต้องอยู่ใต้เงื้อมมือของยาบุตะ
เรื่องย่อ: เวทีที่ไม่มีใครสมัครใจขึ้น
ซาโตมิ (มากิ มิซึซาวะ) ทำงานอยู่บริษัทยาบุตะและกำลังจะแต่งงาน อีกคนคืออาซึสะ (โคยูกิ ฮาระ) หมอที่เพิ่งถูกส่งมาประจำโรงพยาบาลยาบุตะ ส่วนไม (เรียว สึจิโมโตะ) คือหน้าใหม่ในบริษัทเดียวกัน สามคนนี้มีจุดร่วมเดียวคือถูกดึงเข้าไปอยู่ในระบบของยาบุตะ แล้วก็ถูกจับขึ้นเวทีโชว์สุดอับอายเหมือนกันหมด คำโปรยจากค่ายบอกไว้ตรง ๆ ว่าเวทีนี้คือเวทีของทาส และทั้งสามคนก็คือนักแสดงที่ไม่ได้เลือกบทเอง

โคยูกิ ฮาระ ในบทหมอที่ถูกยัดเข้ามาทั้งชุดกาวน์
หลายคนจำโคยูกิ ฮาระจากงานที่เธอเล่นเป็นฝ่ายคุมเกม แต่เรื่องนี้เธอคือหมออาซึสะที่ถูกจัดฉากให้เป็นฝ่ายตั้งรับตั้งแต่ต้น หนังใช้ความต่างระหว่างชุดกาวน์กับสิ่งที่เกิดขึ้นบนเวทีเป็นแรงกดดันหลัก ยิ่งเธอพยายามวางท่าทางมืออาชีพเท่าไหร่ ฉากเลิฟซีนก็ยิ่งดึงเธอลงมาจากตรงนั้นแรงขึ้นเท่านั้น เคมีระหว่างเธอกับมากิ มิซึซาวะในฉากเลสเบี้ยนคือช่วงที่หนังปล่อยให้คนดูพักหายใจได้บ้าง ก่อนจะลากกลับเข้าสู่เกมของกลุ่มยาบุตะอีกครั้ง
จุดน่าสนใจไม่ได้อยู่ที่ฉากใดฉากหนึ่ง แต่อยู่ที่การเฝ้าดูว่าตัวละครจะประคองศักดิ์ศรีของตัวเองไว้ได้แค่ไหน
มัดเชือก ฉี่ และความอึดอัดที่ Attackers ไม่ปล่อยให้พ้นตา
ต้องพูดตรง ๆ ว่าหมวดหมู่ของเรื่องนี้บอกไว้หมดแล้ว ทั้งการฝึก ทั้งมัดเชือก และฉี่ Attackers ไม่ได้ทำเป็นฉากประกอบสวย ๆ แต่ใช้ความยาว 200 นาทีค่อย ๆ สร้างความกดดันให้คนดูรู้สึกอึดอัดแทนตัวละคร โทนภาพมืดและหนักแบบที่ค่ายนี้ถนัดทำให้ทุกอย่างดูจริงจังเกินกว่าจะดูเล่น ๆ ใครที่ชอบดราม่าเข้ม ๆ แบบไม่มีการปลอบใจในตอนท้าย นี่คือของที่ตรงทาง แต่ใครที่อยากได้อะไรเบา ๆ หรือมีฉากหวาน ๆ ชดเชย บอกเลยว่าเรื่องนี้ไม่ใช่

ดูแล้วคุ้มไหม
ถ้าคุณชอบแนวที่ตัวละครถูกกดให้จมลงไปเรื่อย ๆ และไม่ต้องการให้ใครมาช่วยตอนจบ RBD-152 คุ้มเวลาสองร้อยนาทีของคุณแน่นอน แต่ถ้าอยากได้หนังที่ดูแล้วใจชื้น เรื่องนี้จะทำให้คุณหนักใจมากกว่าอย่างอื่น