เรื่องย่อและรีวิว DASS-393 ซับไทย
อ่าน 4 นาทีหลายคนอาจมองว่านี่คือหนังที่เอาคำโปรยมาทำเป็นพล็อตทั้งเรื่อง แต่ผมกลับคิดว่ามันคือจุดขายที่ตรงไปตรงมาที่สุดของ DASS-393 และมันทำงานได้ดีกว่าที่ผมคาดไว้ตอนกดเล่นครั้งแรก
เรื่องย่อ ผู้ชายที่กลับมาตามหาอดีตที่ทิ้งไว้หลายสิบปี
พล็อตเริ่มจากผู้ชายคนหนึ่งย้อนกลับไปหาผู้หญิงที่เขาเคยทำให้ตั้งครรภ์เมื่อหลายสิบปีก่อน และที่นั่นเขาได้เจอทั้งเธอและลูกสาวที่โตเป็นสาวแล้ว ค่าย Das วางเรื่องนี้ไว้ในซีรีส์ A Beautiful Mother And Daughter ที่เน้นความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกกับผู้ชายคนนอก ซึ่งคำโปรยก็บอกตรง ๆ ว่าการกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่แค่การขอโทษ แต่มันคือการเข้ามาป่วนชีวิตของสองแม่ลูกเต็ม ๆ หนังยาว 182 นาที แบ่งเวลาให้เห็นทั้งความอึดอัดของการเผชิญหน้ากันครั้งแรก ไปจนถึงจุดที่ทุกอย่างเลยเถิด

อิชิกะ มัตสึโมโตะ กับบทแม่ที่แบกความรู้สึกทั้งเรื่องไว้คนเดียว
ถ้าถามว่าฉากไหนทำให้เรื่องนี้ยืนได้ ผมยกให้ช่วงที่อิชิกะ มัตสึโมโตะ รับบทแม่ที่ต้องเจอผู้ชายคนเดิมที่ทิ้งเธอไปตอนท้อง เธอเล่นออกมาในโทนของผู้ใหญ่ที่เก็บความเจ็บไว้มานาน แล้วพอเจอกันอีกครั้งมันก็ปนกันทั้งโกรธ ทั้งระแวง และความลังเลว่าจะให้เขาเข้ามาในบ้านอีกไหม เคมีระหว่างเธอกับมาเรีย นางาอิ ในบทลูกสาวก็ทำให้เห็นว่าเรื่องนี้ไม่ได้ขายแค่ฉากร้อน แต่ขายความอึดอัดของบ้านที่มีความลับฝังอยู่
เรื่องนี้เลือกใช้เวลากับการปูความอึดอัดของบ้านให้คนดูรู้สึกก่อน แล้วค่อยปล่อยให้ทุกอย่างพังทลายลงช้า ๆ
มาเรีย นางาอิ กับบทลูกสาวที่ทำให้เรื่องพลิก
มาเรีย นางาอิ มาในบทลูกสาวที่โตขึ้นมาโดยไม่รู้เรื่องอดีตของแม่ พอผู้ชายคนนั้นโผล่มา ความสัมพันธ์แบบครอบครัวใหม่ที่หมวดหมู่หนังบอกไว้ก็เริ่มก่อตัวขึ้นแบบที่คนดูเดาทางออกอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้มันน่าดูคือการที่หนังปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายถามกลับกับสถานการณ์มากกว่าจะเป็นแค่ตัวประกอบในบ้าน ฉากร้อนของสองแม่ลูกในเรื่องเลยมีน้ำหนักของความสัมพันธ์อยู่ข้างหลัง ไม่ใช่แค่ยั่วเฉย ๆ

182 นาทีที่ Das ใช้คุ้ม
ด้วยความยาวเกือบสามชั่วโมง หนังมีที่ให้ปูความสัมพันธ์ทีละขั้น ทั้งมื้ออาหาร การอยู่บ้านเดียวกัน และการพูดคุยที่ค่อย ๆ เผยความจริงออกมา ใครที่เคยดูแนวครอบครัวใหม่ของค่ายนี้จะรู้ว่ามันมักเน้นบรรยากาศบ้าน ๆ มากกว่าฉากใหญ่ และเรื่องนี้ก็ทำได้ตามสูตรนั้น มีซับไทยให้ด้วยสำหรับคนที่อยากตามบทพูดให้ครบ
เทียบกับหนังแนวแม่ลูกที่เจอผู้ชายคนเดียวกันทั่วไปที่มักรีบเข้าฉากจนความสัมพันธ์ดูไม่มีที่มา เรื่องนี้เลือกใช้เวลากับการปูความอึดอัดของบ้านให้คนดูรู้สึกก่อน แล้วค่อยปล่อยให้ทุกอย่างพังทลายลงช้า ๆ ซึ่งทำให้ฉากหลัง ๆ เจ็บกว่าและหนักกว่าหนังสูตรเดียวกันที่ออกมาในปีเดียวกันพอสมควร