เรื่องย่อและรีวิว DASD-693 ซับไทย
อ่าน 4 นาทีเดาว่าหลายคนเห็นปกแล้วคิดว่าเป็นหนังถ่ายเองสูตรสำเร็จอีกเรื่อง แต่พอเปิดดูจริง เรื่องนี้ใช้เวลาไปกับการปูความสัมพันธ์ของคนสองคนที่รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเล็กมากกว่าที่คิด
เรื่องย่อ DASD-693: สองวันพ่อแม่ไม่อยู่ กับเพื่อนเก่าที่ไม่เหมือนเดิม
พล็อตเรียบง่ายตามชื่อเลยครับ พ่อแม่ไม่อยู่บ้านสองวัน โนโซมิ อิชิฮาระ เพื่อนเก่าของพระเอกก็โผล่มาในจังหวะนั้นพอดี แล้วสิ่งที่เธอเก็บงำไว้ก็ค่อย ๆ เผยออกมา ทีนี้คำโปรยจากค่ายบอกชัดว่าเป็นวิดีโอที่บันทึกไว้ทั้งหมด ซึ่งหมายความว่าคนดูจะได้กลิ่นของกล้องที่ตั้งไว้ ไม่ใช่กล้องมือถือสั่น ๆ แบบหนังถ่ายเองทั่วไป งานเลยออกมาในโทนที่เราแอบรู้สึกว่าเรากำลังแอบดูเทปของใครสักคนอยู่จริง ๆ

โนโซมิ อิชิฮาระ กับบทที่ไม่ได้มีแค่ความสวย
ค่าย Das ไม่ใช่ค่ายที่ปั้นนางเอกสายไอดอลงานภาพหวาน ๆ แต่ถนัดดันนักแสดงให้เล่นบทที่มีแรงส่งทางอารมณ์ โนโซมิทำได้ดีตรงที่เธอไม่ได้เล่นเป็นสาวร้ายจีบพระเอกตรง ๆ แต่เล่นเป็นการค่อย ๆ ปล่อยของ อาการเกร็ง ๆ ในช่วงแรกของเรื่องทำให้ตอนที่เธอเผยด้านที่ซ่อนไว้มันมีน้ำหนักกว่าที่ควร ความยาว 134 นาทีถือว่าเกินมาตรฐานหนังแนวนี้พอสมควร ซึ่งค่ายใช้เวลาไปกับการสร้างบรรยากาศก่อนที่ฉากร้อนจะมาถึง
เส้นบาง ๆ ระหว่างมิตรภาพกับความปรารถนาคือหัวใจของเรื่องนี้
สองวันที่ไม่มีใครอยู่บ้าน ใช้คุ้มจริงไหม
คำตอบคือคุ้มครับ หนังไม่ได้รีบร้อน ปล่อยให้ความสัมพันธ์ของสองคนค่อย ๆ ขยับผ่านการคุยเรื่องเก่า ๆ ในบ้านที่ไม่มีผู้ใหญ่ ซึ่งเป็นจังหวะที่คนดูหนังแนวนี้มักจะข้าม แต่เรื่องนี้เลือกจะอยู่ตรงนั้นนานหน่อย พอถึงฉากร้อน เคมีของทั้งคู่เลยดูเป็นคนที่รู้จักกันมาก่อนจริง ๆ ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันเมื่อวาน ถ้าชอบหนังที่มีซับไทย อันนี้ก็มีให้ครบ ไม่ต้องเดาใจ

ใครน่าจะดูรู้เรื่อง
คนที่ชอบแนวถ่ายเองแบบมีเรื่องราวรองรับ น่าจะเข้าทาง เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เทปบันทึกฉากเดียวจบ แต่มีเส้นเรื่องของเพื่อนเก่าสองคนที่ห่างกันไปแล้วกลับมาเจอกันอีกครั้งในบ้านหลังเดิม ใครที่ชอบงานโทนดราม่ามีเนื้อเรื่องของค่ายนี้ก็น่าจะคุ้นมือ ส่วนใครที่อยากได้หนังสั้นกระชับจบไว ๆ อาจรู้สึกว่าช่วงต้นยืดไปนิด
เทียบกับหนังแนวถ่ายเองทั่วไปที่มักเปิดกล้องแล้วเข้าฉากเลย เรื่องนี้ลงทุนกับความสัมพันธ์ของตัวละครมากกว่าชัดเจน และเลือกใช้ความยาว 134 นาทีให้เป็นประโยชน์กับการปูเรื่อง ซึ่งทำให้ตอนที่เรื่องไปถึงจุดที่ควรไป มันรู้สึกเหมือนได้มาจากการรอ ไม่ใช่แค่กดข้ามไปดูฉากนั้นตรง ๆ