เรื่องย่อและรีวิว HTMS-040 ซับไทย
อ่าน 4 นาทีถ้าใครเคยเห็นภาพผู้หญิงในชุดกิโมโนยืนอยู่หน้าบ้านไม้เก่า ๆ กลางบรรยากาศชนบทญี่ปุ่น แล้วรู้สึกว่าภาพมันนิ่งจนน่าอึดอัด นั่นแหละคืออารมณ์ที่ HTMS-040 อยากให้เรารับตั้งแต่เปิดเรื่อง ริว เอนามิ รับบทเป็นยูมะ มิยาซากิ หญิงสาวที่ใช้ชีวิตอยู่ในยุคโชวะ ท่ามกลางฤดูใบไม้ร่วงที่ใบไม้ร่วงลงพื้นบ้านทุกวัน แต่ความเงียบของบ้านกลับไม่ช่วยให้อะไรในตัวเธอสงบลงเลย
เรื่องย่อของผู้หญิงที่ร่างกายไม่ยอมเงียบตามฤดูใบไม้ร่วง
ชื่อเรื่องบอกไว้ตรง ๆ ว่าเธอเป็นคนที่มีความต้องการสูงมาก ถึงขั้นที่คำโปรยจากค่ายเรียกว่าเป็นหญิงผู้หลงใหลในกามารมณ์ ฤดูใบไม้ร่วงในเรื่องจึงไม่ได้เป็นแค่ฉากหลังสวย ๆ แต่เป็นช่วงเวลาที่ความอยากภายในตัวเธอมันสะสมจนทนไม่ไหว หนังเดินเรื่องด้วยโทนดราม่าแบบยุคเก่า กล้องนิ่ง บรรยากาศบ้านไม้และธรรมชาติรอบตัวที่ดูสงบ แต่ตัวละครกลับร้อนรุ่มอยู่ข้างใน ความต่างระหว่างภาพกับอารมณ์ของตัวละครนี่แหละคือสิ่งที่หนังใช้เล่าเรื่องตลอด 99 นาที

ริว เอนามิ กับบทที่ต้องเล่นด้วยสายตาแทบทั้งเรื่อง
บทแบบนี้ไม่ใช่บทที่ใช้บทพูดเยอะ ริว เอนามิ ต้องแบกอารมณ์ของยูมะไว้เกือบทั้งเรื่อง ผ่านการนั่งเงียบ ๆ การมองออกไปนอกหน้าต่าง การเดินไปเดินมาในบ้าน คนดูจะรู้สึกได้ว่าเธอกำลังอดทนกับอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา และเมื่อถึงจุดที่ทนไม่ไหวจริง ๆ หนังก็ปล่อยให้ฉากร้อนของเรื่องระเบิดออกมาแบบที่คนดูรออยู่แล้ว เคมีระหว่างริวกับยูมะ มิยาซากิ ที่รับบทคู่กันในเรื่องทำให้หลายฉากดูมีน้ำหนักกว่าที่คิด
ฤดูใบไม้ร่วงในเรื่องไม่ได้เป็นแค่ฉากหลังสวย ๆ แต่เป็นช่วงเวลาที่ความอยากภายในตัวเธอมันสะสมจนทนไม่ไหว
บ้านไม้กลางฤดูใบไม้ร่วงกับความร้อนที่ปะทุขึ้นมา
จุดที่น่าสนใจของ HTMS-040 คือการเอาฤดูใบไม้ร่วงซึ่งปกติให้ความรู้สึกเย็นและเหงามาใช้เป็นฉากหลังของความต้องการที่พุ่งสูงของตัวละคร ภาพใบไม้ร่วงกับบ้านเก่า ๆ มันตัดกับฉากร้อนในเรื่องอย่างจงใจ คนที่ชอบงานภาพโทนดราม่ายุคเก่าแบบผู้กำกับ Henry Tsukamoto น่าจะถูกใจรายละเอียดพวกนี้ หนังมีซับไทยให้ด้วย ใครไม่ถนัดฟังเสียงญี่ปุ่นก็ดูได้ไม่สะดุด

ใครน่าจะชอบเรื่องนี้
ถ้าคุณเป็นสายที่ชอบดราม่ามีเนื้อเรื่อง มีกลิ่นยุคเก่า และชอบนางเอกที่เล่นด้วยอารมณ์มากกว่าความสวยอย่างเดียว HTMS-040 น่าจะเข้าทาง แต่ถ้าใครชอบหนังจังหวะเร็ว ฉากเยอะ ๆ ตั้งแต่ต้นเรื่อง หรือชอบแนวไอดอลสดใส ค่ายอย่าง FA Pro กับโทนแบบนี้ก็อาจจะไม่ใช่แก้วของคุณ เพราะหนังเลือกเล่าช้า ๆ ค่อย ๆ สะสมอารมณ์ตัวละครไปเรื่อย ๆ กว่าจะถึงจุดที่ทุกอย่างปะทุ ก็ปาไปครึ่งเรื่องแล้ว ใครรับจังหวะแบบนี้ได้จะสนุกกับมัน แต่ใครอยากได้ความร้อนตั้งแต่ต้นคงต้องทำใจหน่อย